|
دیوانه ای است این من پنهان زمن می برد و می دوزد می برد بند از بندم و می دوزد نگاه ها را سایه ها را از هر کوی ، فریادها را بر پیکر دردمندم. و می چرخاند خاطره هاشان را دررگهایم می دواند اشکهاشان را بر چشمانم می بندد آهشان گلویم را می شکند فریادشان سکوتم را اینان ، من ، می شناسمشان بی که زیسته باشمشان!
+ نوشته شده توسط ساناز در دوشنبه بیست و هشتم دی 1388 و ساعت
23:50 |
روشن ، نه نیمه است! کوچه زیر پایم به پیش می رود یخ می زند. سر انگشتان کرختم را به گردن داغ خورده ام می چسبانم برفی گوشه چشمم آب می شود می بارد می بارد تمام دردهایش را را می بارد چشمم ، چشمانم دستم ، دستانم بالا می روند یقه آسمان را می گیرند روز می شود خورشید می آید ، دستانم را می سوزاند. زانوانم زمین می خورند کف دستانم روی تن کوچه پخش می شوند خشک می شود ترک می خورد کویر می شود. کویر کویر سایه دیوار را روی خودم می کشم آرام یله می دهم ساکت ساکت در گوشه ای لبهایم را می دوزم مباد خورشید سه برفدانه ی درون دلم را آب کند من لب دوخته پای بسته چشم ترسیده هم آغوش همیشگی سایه ها شدم.
+ نوشته شده توسط ساناز در پنجشنبه دهم دی 1388 و ساعت
18:41 |
راستی
آسمان را چه خبر از باران؟ پرده را می پرسم که بر سینه گرفته است سراسر پنجره ام را. و شب را و روز را خیره بر آسمانم مست بر خویش می لولد. و من غرق در خیال آن همه آبی کابوس های اتاقم را پس می زنم.
+ نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه نوزدهم مهر 1388 و ساعت
21:2 |
چنان در خود بیهوده ایستاده ام
که در رگهایم پوسیدگی مردابی هزار ساله در حرکت است و چنان از خویش بیزارم که با خواب رویاهایم زخم می زنم بر دیدگانم ناخن می خراشم از درون بر پیکرم از هراس فراموشی. تا با من ماند این درد این داغ بی لحظه ای مرهمی. خونابه ای اشکبارم که زن می نامیم بغض در دست خشم در مشت آه در چشم به خدایم می نگرم . تمام نخواهم شد بغض دیرینه ی تقدیر انسان در من است تمام نخواهم شد بی هیچ فریادی ، خموش تا پایان انسان می ایستم تا به محکمه برمش خدایم را حکم بر او خوانم داغ بر او زنم و در خویش غرقش سازم من تمام نخواهم شد. + نوشته شده توسط ساناز در پنجشنبه هجدهم تیر 1388 و ساعت
19:12 |
وقتی آسمان را از لابلای موج موهای سیاه سفیدت، خاکستری میبینم؛ یاد کشتی ای می افتم که هیچ وقت آرزویش را نداشتم آن وقت تا تو در حوض کوچکت ایستاده ای و هیچ جا را نگاه نمیکنی من تمام آب گودال های کوچه را می گریم پا می کوبم گِل می کنم تا آن کشتی قدیمی نمناک یک صبح ِ زودتر از خورشید، بر کناره ی پنجره ام خستگی سرگردانی هایش را لنگر بیندازد. من با پرده های اتاقم داستان های بادبان هزار ساله اش را مرهم می گذارم، بعد آرام جاری می شویم در غلظت مِهی بی انتها و فقط عکسمان در آب گودال کوچه جا می ماند که آن هم تا داغی تابستان بیشتر دوام نمی آورد، پاییز که برسد هیچ کس به یاد نمی آورد دختر ی را که همیشه ساحل پنجره اش طوفانی بود. شاید روزی در دریایی خاکستری کشتی ات از دور آرام بلغزد در آب های خیالم آنوقت به کشتی تو حمله خواهم کرد نه از کنار کشتی تو مه وار عبور خواهم کرد تا یکبار دیگر خواب موهایت را یواشکی ببویم تا دریا شوری اشکهایم را مزه مزه کند.
+ نوشته شده توسط ساناز در جمعه بیست و یکم فروردین 1388 و ساعت
22:1 |
تا ماه هم راهی نیست گر بگذاریَم بگذرم از آستانت! + نوشته شده توسط ساناز در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت
1:49 |
نیل است آبراهه ی چشمانت و من باکره ی قربانی ِ هر ساله ی آنم. + نوشته شده توسط ساناز در جمعه هشتم شهریور 1387 و ساعت
11:48 |
مرگ غوغای غریبی است
دل دل دریا را وقتی برای دریا دیده ای چون تو تعبیر می شود . دریا شکیبا ، انتظارت را خواهد گریست دریا می داند شبی بر کرانه ی اشکبارش باز می آیی...
به یاد خسرو شکیبایی روحش شاد + نوشته شده توسط ساناز در شنبه بیست و نهم تیر 1387 و ساعت
13:17 |
معشوق من دلم می سوزد برایت از این گونه عاشقی که منم که در عذاب رفتنت تنهایی ام تمام می شود و به هنگامه ی آمدنت تنها می شوم. + نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه یکم خرداد 1387 و ساعت
14:15 |
چشمم بر آسمان تار می زند شهابی در راه آرزویی چشم به راه + نوشته شده توسط ساناز در شنبه هجدهم اسفند 1386 و ساعت
11:55 |
فعلا تعطیل تا امتحان ارشد. دعا کنین قبول شم
+ نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه سوم بهمن 1386 و ساعت
19:12 |
چنان سرشارم اکنون که خدایم را به رقص واداشته ام میان لذت زیر و بم قلب پر وسوسه ام خدای گونه می نوازم می رقصانمش تا درد بندگی اش بچشانم ! چنان سر شار است که نورانور شده است رزممان ابرها را می خوانم و بادها را می راند می بارم و می توفد میرقصم ومی رقصد میان الله اکبری که بر من می خواند.
پ ن : سر زدم به دفتر شعرم گفتم یادی از گذشته بکنم هی. + نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه چهارم دی 1386 و ساعت
20:1 |
های حواسم باشد از نامحرم مردمانی مبادا دل دل ِ دردم بدانی شک لرزان چشمم بخوانی های از نامحرم مردمانی مبادا هوایت باشد پیشم بمانی .
+ نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه بیستم آذر 1386 و ساعت
13:15 |
هیوا... دو فنجان چای ... با خیال حضور تو ... کنار پنجره رو به پاییز نخورده ماند ... دو فنجان چای کنار پنجره رو به پاییز ... نوش جان ِ باد...
بهنام صابری + نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه سی ام آبان 1386 و ساعت
13:5 |
|
درباره وبلاگ
شاسوسا در سانسکریت چندین معنی دارد:1 – زن اثیری – معشوق اساطیری
یکی از القاب خدایان بزرگ هندو شاسوسا یا شاسا به معنی : فرمان ؛ حکم ، فرمانده ، حاکم طراح قالب
|
